Tenminste dat is wat menigeen zal denken dat wij zullen zijn na het verlies.

Tja dit was dan ook zo, mijn duim is zwaar gekneusd en enkele pezen zijn ingescheurd. Doet pijn en typen is wat lastiger, dat is een van de redenen voor het ‘te laat’ zijn met mijn verslag.

Eigenlijk wilde ik pas een verslag schrijven na de wedstrijd van Orion, maar dan kan het zomaar zijn dat het toch nog een jubelverslag wordt, terwijl dit niet op zijn plaats is. Bij het betreden van de hal hing er een gespannen, ontspannen sfeer. Het leek wel de wedstrijd bij WSV. Nu echter waren we met meer en dus nog meer grapjes.

Het werd bekend dat we een scheidsrechter kregen die “op” wilde voor een hoger niveau te fluiten. Weet je wat het voordeel is van op een hoger niveau fluiten is? Juist dat je als scheidsrechter zelf minder hoeft te zien. Je hebt allerlei hulpjes die je werk een stuk makkelijker maken. Hierover later meer. De eerste set werd begonnen, en ik weet niet waar we last van hadden maar het liep niet. Dan sta je binnen no-time met 1-0 achter. Victoria deed verbazingwekkend goed hun best. Waarom was een ieder nog een raadsel. Behalve het niet willen verliezen leek het wel of ze meer te winnen hadden.

In het 2de bedrijf begonnen we iets anders, schopmans begreep voor het eerst van zijn leven dat hard slaan niet altijd de oplossing is. Dat is een openbaring waarvan ik niet meer had durven hopen dat hij er ooit zou komen. Meneer scoorde ineens 95% ipv de <50% in de eerste set. Halverwege deze set sprong ik eens een keer mee met de buitenblokkering. En je raad het al, balletje op de duim “AU!” en dat was mijn wedstrijd. Althans dat dacht ik. Dit deed verschrikkelijk pijn, koelen onder de kraan, vervolgens krijg je een coldpack, nouja een zakje met korrels dat niet kouder was dan de lokale haltemperatuur. Wie dat zakje bedacht heeft, heeft klaarblijkelijk nog nooit zelf een bal op de vingers gehad. The Visscherman nam de taken waar en ik ging even balen over het verlies van de eerste set. Af en toe hoorde ik wat gejuich uit de zaal. Pa Schopmans kwam even kijken hoe het ging, mijn eigen vrouwlief ook. De pijn trok wat weg en ik ging weer de zaal in. Toen stonden we nog redelijk dicht bij Victoria en dacht ik wellicht kan ik nog wat voor het team betekenen. Ik pak een rol tape en tape mijn duim zo vast als ik mogelijk kon bedenken. Pak een bal en met enige pijn ging het nog wel. De mannen speelden voor wat ze waard waren, ik gaf aan bij de coach dat ik weer “fit” genoeg was. Dit was uiteraard een gokje van de coach, want mocht het fout gaan kon er niet meer terug gewisseld worden. Het pakte goed uit, en ik kon de wedstrijd nog uitspelen. De set werd binnen gehengeld.

1-1, we spelen nog een best of three. Waarbij wij het graag in 2 sets afmaken. Victoria dacht daar anders over. In de derde set stonden wij net zo goed te spelen als in set 2. Victoria gaf de moed een beetje op en de slimste aanvaller van hen scheurde de achillespees af. Daarna lag het spel 10 minuten stil. Dit hebben we eerder meegemaakt, echter toen ging het minder goed met ons. Dit keer maakten we het vakkundig af.

2-1 voor, nog 1 setje te gaan, er kwamen schijnbaar al bloemen de zaal in. Niet dat we daar in het veld wat van gemerkt hebben maar gebeurde klaarblijkelijk wel. Hoe vaak heb ik dat verhaal niet moeten horen, we stonden 14-5 achter en wonnen nog nadat de bloemen het veld in kwamen. “wacht nog maar even met de bloemen” en nog wonnen we. Uiteraard is dit verhaal zo oud dat het nog met de oude telling was. Nu Victoria speelde voor wat ze waard waren en wij konden het niet waar maken. Konden we toch niet de spanning aan??? Het lijkt er wel op. Het staat aan het einde 22-19 en we hadden al wat punten goed gemaakt, hoewel de scheidsrechter al niet erg best was deze wedstrijd (beide kanten op) maakte hij nu de fout die hij beter niet had kunnen maken. Ik neem toch aan dat de hij alleen op dit punt al zijn “pasje” voor een hoger niveau niet heeft gekregen. De af en toe weergaloze midman van Victoria sloeg de bal een meter of 3 uit, ik blokkeerde wel echter ik zou willen dat ik erbij kon maar lukte niet. De scheidsrechter “hoorde” wel dat de bal de blokkering raakte. Ja dan staat het ineens 23-19 ipv de terechte 22-20, dat is dus kansloos ipv kansrijk. Ik kan hier nog steeds niet over uit. We zagen het kampioenschap door de vingers glippen als een natte aal door de handen van een visser.

De laatste set was een formaliteit, Victoria hoefde niet meer zo nodig. Achteraf bleek waarom. Orion heeft 10 kratten pils neergezet voor de 2 sets die Victoria moest winnen. Of dit slim was zal vandaag blijken. Orion heeft veel geloof in eigen kunnen, want mocht het niet lukken sta je niet alleen met lege handen maar ben je ook nog 10 kratten pils lichter.

Zoals ik al eerder gemeld heb, wie aan het einde van het seizoen de meeste punten heeft (of zoals vandaag misschien wel kan gebeuren, het beste set saldo) is de terechte kampioen. Mocht dit Orion worden, dan wil ik ze bij deze vast feliciteren en veel suc6 wensen in de regiodivisie. Mochten wij dit zijn dan is dat de 3de keer dat we goed wegkomen dit seizoen en vieren wij waarschijnlijk nog wel ergens een feestje. Hoe dan ook de eventuele P/D wedstrijden ga ik niet meer meemaken want de pijn in mijn duim is niet veel minder geworden. Ik ben gister nog even naar de doc geweest en er zijn enkele pezen ingescheurd.