Was dit nu het z(w)evende wereldwonder dat we een op papier uitermate lastige tegenstander versloegen zonder inbreng van onze beide reuzen?

GL, de grootste en meest imposante reus van allemaal, scheen ergens een familiefeest te hebben  waar zijn oom (tevens onze coach) als zwarte schaap van de familie niet voor was uitgenodigd. GP was er gelukkig dus wel bij en blijkt in 2 maanden tijd een metamorfose te hebben ondergaan. Van tierende verbaal dominante veldspeler is hij getransformeerd in een rustige, bedaarde coach die één van zijn belangrijkste spelers naar de kant haalt of aanvoerder maakt wanneer de situatie dat gebiedt. Onze eigen El Viajero had, om het maar mild uit te drukken, enigszins moeite met de strakke hand en regie van de aanwezige scheidsrechter en het was GP die daar zeer verstandig mee om ging. Overigens haalde de opwinding bij El Viajero over arbitrale beslissingen wel het beste in hem naar boven, wat dikwijls uitmondde in een daverende knal (met de bal dan) binnen de lijnen van de opponent. Volgens Mailman (en die kan het weten) is het IQ van GP overigens met zo’n dertig procentpunten gestegen sinds hij een intellectueel brilletje draagt.

De andere afwezige gisteravond is weliswaar lijfelijk geen reus, maar is in zijn bepalende rol als spelbederver wel een soort lijdend (of leidend?) voorwerp, zeg maar gerust een soort Grote Smurf. Coen Kampioen lag met zijn hele gezin lekker te cocoonen in de directe nabijheid van het toilet als gevolg van hevige buikgriep. Zo moest hij donderdagmiddag een live telefoongesprek met Pinky abrupt afbreken vanwege een nieuwe braakgolf. Volleyballen bleek voor hem dus een brug te ver.

De een zijn dood is de ander zijn brood en in verband met de absentie van de reuzen, roken anderen hun kans op speeltijd. Kasplantje Pinky blijkt gebaat bij een vertrouwde en veilige omgeving (lees: de wisselkans is minimaal) en speelde voor zijn doen een behoorlijke pot met kill blocks en serviceseries. Snelle Jelle deed zijn andere bijnaam Budgy The Helicopter eer aan, machtig zwevend en hangend op grote hoogte en scorend aan de buitenkant. MG en El Viajero zijn zoals altijd in service, pass en aanval bakens van rust en stabiliteit. Tot zijn grote vreugde mocht El Viajero trouwens bijna een hele set op mid invallen, toen Pluisje in set 3 even door de weke knieën zakte. Mooiman en Pluisje hadden de altijd lastige taak de midpositie te vervullen, maar deden dat met een goede tegenstander tegenover zich zeer behoorlijk. Last but not least was Mailman de stand-in spelbederver, die vorige week in een onbeduidende bekerwedstrijd ook al een glansrol had vervuld. Schijnbaar onbevreesd en buitengewoon ontspannen loodste Mailman met zijn natte vingertjes en onverwachte spelkeuzes het team langs de lastige klip.

In set 1 leek Vollverijs af te stevenen op een eclatante zege vanwege de hoge servicedruk waar de tegenstander geen raad mee wist. Toch kwam er onverwacht nog een dipje, veroorzaakt door persoonlijke fouten, maar met 25-20 kwam de setwinst nimmer op de tocht te staan. Set 2 was eigenlijk min of meer een kopie van set 1 qua spelbeeld. Dus stond een logische 2-0 op het scorebord.

De weelde van een onverwacht riante voorsprong was ons in set 3 te veel. De concentratie zakte weg, de fouten namen toe en vanaf het begin van de set liepen we achter de feiten en achter de tegenstander aan. Een achterstand van 7 punten was het gevolg. Een briljante wissel van onze hoogbegaafde coach leek het tij te keren want ineens stond het 23-22 in ons voordeel. Dat voordeel werd echter professioneel verkloot door een aantal eigen missertjes en met 23-25 dacht Labyellov terug te komen in de wedstrijd.

In set 4 bleken echter onze mentale weerbaarheid en uitstekende fysieke conditie de succesfactoren voor een overduidelijke setwinst. Met ruim verschil werd de 3-1 overwinning binnen gesleept.

De conclusie is dan ook dat we in de breedte van de selectie toch nog sterker zijn dan we aanvankelijk dachten.  Dat geeft de burger moed in de aanloop naar de lastige uitwedstrijd in Ruurlo volgende week zaterdag…….